veD OF CULTURAL CLASH:....WHY, HOW WHAT, WHERE AND WHEN OF LIFE TRAUMA OF.... MINORITY CULTURES LIVING IN A DOMINANT CULTURE....
Posted by Champaklal Dajibhai Mistry on November 26, 2003

 

MINORITY IN A MAJORITY CULTURE
 CLASHES & DEFEATS
THE SEARCH FOR A
HAPPIER DAY TOMORROW OF IMMIGRANTS

From times immemorial on this planet earth the instances of the various types of pain and suffering experienced by minority cultures living among a dominant culture is well known....But to date humanity has really not bothered to study the why, how, what, where and when of such pain and suffering...

However times are changing with the world becoming borderless....and this world change will create increasing instances of minority cultures living among dominant cultures...

Thus it is important that humanity studies this phenomenon with an aim alleviating the pain and suffering of a minority living among a majority....This is not a fantasy writing....as can be seen from a study initiated in Netherlands in Europe about why the attempted suicide rate among Hindu teenage girls is 4 times the national rate in Netherlands...

You can read more about what is happening in Netherlands, Europe among Hindu teenage girls by clicking on the next line..... 



 

PVAF invites input on this very important topics as the above noted cultural clash also has been known to cause the following intra-generation pain and suffering:

  •  parent-children disconnect;
  • parents and children losing their own mother language and thus losing their culture, heritage, customs and traditions;
  • loss of the above subsequently cause loss of their own human identity;
  • loss of human identity results in inferior complex;
  • inferiority complex in turn causes lots of physical, intellectual, emotional and spiritual stresses in life.....
  • ultimately resulting in destruction of self and the family;
  • which is not the reason majority of minority left their country of origin to settle in a country where they become a minority...THE REASON WAS TO MAKE TOMORROW HAPPIER AND MORE PROSPEROUS....  

Please write your thoughts on the above about WHY, HOW, WHAT, WHERE AND WHEN this life destroying phenomenon happens and what can be done for it to be a HAPPIER TOMORROW....This is an important veD study as veD = SCIENCES OF CREATION AND LIFE does information on this topic....just click on the POST A COMMENT in the title of this news posting and write on to share your knowledge to help those who are suffering the pain of cultural clash....

The following is the report on what is happening in Netherlands, Europe among Hindu teenage girls.....

Netherland Hindu Council Deals
 With High Suicide Rate of
Hindu Youths

From Hinduism Today: Source web site: Dutch Language

THE HAGUE, NETHERLANDS, November 21, 2003:

The Hindu Council of the Netherlands (Hindoe Raad Nederland) organized a conference on suicide attempts among Hindu youth at The Hague on November 20. This is the first time that the Hindu community has gathered to discuss a long taboo subject.

Three years ago, it was established by the GGD (Local Institutes of Public Health) that the number of suicide attempts among the mostly Hindu young daughters of the Surinam immigrant community is far above the national average. An earlier study by Professor Schudel, professor of clinical and social psychiatry, indicated that girls between fifteen- and nineteen-year-old from Surinamese, Turkish and Moroccan immigrant communities were three to four times more likely to attempt suicide than their native Dutch peers.

He concluded that despite the facts which show that their suicide attempts rarely succeed, the numbers give clear evidence of extreme social stress and depression.

The Dutch response to the study from the GGD was to initiate a program of weekly discussion groups for foreign girls at several different Hague schools.

This six-month program consists of group discussions covering subjects such as infatuation, boyfriends, sexuality, relations with their Dutch peers, older people, and with their family.

The municipal service of Public Health, which is coordinating these initiatives, plans to create a central spot in the city where immigrant young people can seek confidential help. Two social workers who have been working with the Hindu community for many years say that the problems caused within families whose children are caught in the clash between two cultures is enormous and far under-reported.

Though the conference is a hopeful sign, they feel that the Surinam Dutch (hindoestaanse) community must do more and immediately commence to deal with this problem itself through organized programs within its innumerable foundations, associations, mandirs and mosques.
 

 

 

 


 

Web site: Dutch

Allochtone jongere doet vaker zelfmoordpoging
Naar schatting tweehonderd allochtone jongeren in Den Haag doen jaarlijks een zelfmoordpoging. Onder hen zijn veel Surinaams-hindoestaanse meisjes. Maatschappelijk werker T. Rangoe van het Haagse maatschappelijk werk voor migranten denkt dat het werkelijke cijfer nog veel hoger ligt. Veel pogingen worden niet geregistreerd. De familie houdt het liever binnenskamers. Rosita Naipal, maatschappelijk werkster in Segbroek en Loosduinen, zegt evenals Rangoe meer pogingen te signaleren, al kan ze geen aantallen noemen. Of het aantal toeneemt kan de Haagse GGD niet bevestigen, omdat de dienst nog onderzoek doet. Dat wordt in 2006 afgerond. Verzamelen van pogingen tot suďcide is overigens lastig, omdat er geen centraal meldpunt is. Vaak rapporteren huisartsen, ziekenhuizen en andere hulpverlening dezelfde poging afzonderlijk. Drie jaar geleden constateerde de GGD dat het aantal zelfmoordpogingen vooral erg hoog is onder hindoestaanse meisjes. Zij doen drie tot vier keer vaker een poging dan Nederlandse leeftijdgenoten. Een aantal Haagse middelbare scholen is begonnen met praatgroepen waar allochtone meiden kunnen praten over relaties, seksualiteit, partnerkeuze en verwachtingen van familie. Voor jongens komen waarschijnlijk aparte groepen. Het is al jaren bekend: hindoestaanse jongeren, en vooral meisjes, doen veel vaker een zelfmoordpoging dan hun Nederlandse leeftijdgenoten. Nu zijn er de eerste concrete initiatieven, zoals praatgroepen op Haagse scholen, om deze jongeren te helpen met hun problemen. Het is niet genoeg, zeggen hulpverleners. Tjandrika Rangoe heeft veel, heel veel voorbeelden, het ene nog onthutsender dan het andere. Een 18-jarig meisje dat azijn drinkt voor de ogen van haar ouders. Een leeftijdgenoot slikt een pot met kalmeringstabletten en belt dan haar moeder. Haar maag wordt tijdig leeggepompt. Een 12-jarig jongetje overgiet zichzelf met kokend heet water. Hij is wanhopig, omdat zijn ouders maar niet wilden ophouden met ruziemaken. Vijfentwintig jaar werkt Rangoe als maatschappelijk werker in de stad, onder meer voor het S.T.A.M, het Haagse maatschappelijk werk voor migranten. In 1993 werd hem duidelijk dat de hindoestaanse gemeenschap een groot probleem heeft. In korte tijd pleegde toen een aantal hindoestaanse jongeren zelfmoord, in Den Haag en elders in het land. Twee van hen, een jongen en een meisje, hingen zich in een Haagse straat samen op aan elektriciteitsdraden. De twee hadden een onmogelijke liefde. Rangoe laat een voorpagina van De Surinaamse Krant zien uit die tijd: Voor de zoveelste keer een betreurenswaardig geval van zelfmoord in de Surinaams-hindoestaanse gemeenschap. Dat had de wake-up call moeten zijn, zegt Rangoe. Ietwat moedeloos: Maar we zijn tien jaar verder en er is feitelijk niets veranderd. Ook zijn collega Rosita Naipal van het maatschappelijk werk in Segbroek en Loosduinen dreigt af en toe de moed te verliezen. \"Het heeft al veel te lang geduurd. De initiatieven die ik nu zie, hadden er tien jaar eerder moeten zijn.\" Kloof Veel hindoestaanse meiden lopen op tegen de kloof tussen de regels thuis en hun sociale omgeving op school. Door hun vader worden ze kort gehouden, ze mogen nauwelijks of niet uit, tenzij onder toezicht van een ouder familielid. Er wordt thuis veel van hen verwacht: ze moeten goede cijfers halen en zich netjes gedragen om de eer van de familie te beschermen. Dat wringt hevig met de vrijheden en de assertieve houding die op school worden gestimuleerd. Op school moeten ze zichzelf ontplooien als individu, zelfstandig denken en keuzes maken. Maar de Surinaams-hindoestaanse wij-cultuur verdraagt dat niet. De jongeren, zo blijkt uit hun verhalen, voelen zich verscheurd tussen regels en verwachtingen. Ondanks hun pessimisme zien de maatschappelijk werkers Rangoe en Naipal ook enkele lichtpuntjes. In de stad zijn de afgelopen maanden voor het eerst concrete initiatieven genomen om hindoestaanse, en ook Turkse en Marokkaanse jongeren, met problemen te begeleiden. Onder die groepen zijn eveneens meer pogingen tot zelfdoding, al is het niet zo hoog als onder hindoestanen. Inmiddels zijn verschillende Haagse scholen begonnen met praatgroepen voor allochtone meiden. Waarschijnlijk binnen een jaar komen die er ook voor jongens. Een keer per week, een half jaar lang, praten meiden in die groepen over onderwerpen als verliefdheid, relaties, het contact met ouders en de rest van de familie, seksualiteit. De vertrouwenspersonen op de scholen bemoeien zich intensiever dan voorheen met de problematiek. De tijd dat een enkele vertrouwenspersoon zich actief bezighield met het vraagstuk, is voorbij. De gemeentelijke dienst Public Health, die de initiatieven coördineert, wil ook een centrale plek in de stad opzetten, van waaruit de hulp voor deze allochtone jongeren op een centrale plek in alle vertrouwelijkheid gecoördineerd kan worden. De initiatieven zijn een uitvloeisel van een rapport van vier jaar geleden, toen uit cijfers van de Haagse GGD bleek dat hindoestaanse meisjes en vrouwen drie tot vier keer vaker een zelfmoordpoging doen dan leeftijdgenoten. Uit eerdere cijfers, verzameld tussen 1987 en 1993, was al gebleken dat meisjes tussen de vijftien en de negentien jaar oud van vooral Surinaams-hindoestaanse, Turkse en Marokkaanse komaf veel vaker dan Nederlandse jonge vrouwen overgaan tot zelfverwonding en zelfvergiftiging. Hun zelfmoordpoging lukt zelden, maar het is dan ook vooral een uiting van extreme sociale stress en depressie, concludeerde onderzoeker prof. Schudel, hoogleraar klinische en sociale psychiatrie, destijds. De praatgroepen op de scholen zijn goed, maar er is meer nodig, zeggen de hulpverleners. Maatschappelijk werker Rangoe bepleit dat ook ouders, broers en zussen beter moeten worden begeleid. Hij constateert een diepe crisis in veel hindoestaanse gezinnen. Vaders bellen me en zeggen: ik weet niet meer hoe ik met mijn kinderen moet omgaan. Of hoe ik met ze moet praten. Hun dochter wil uitgaan en dreigt weg te lopen als ze haar vriendje niet mag zien. Als hoofd van het gezin wil de vader regels stellen en verwacht hij gehoorzaamheid. Zijn kinderen proberen hun eigen weg te gaan, daardoor raken de ouders in paniek. De familie-eer is tenslotte in het geding. Als je dochter zonder toezicht uitgaat of een vriendje heeft, krijgt het gezin dat van de hele gemeenschap te horen. Soms is de vader streng, maar is de moeder voor een zachtere aanpak. Daar lopen huwelijken op stuk, zegt Rangoe. Deze gezinnen moeten zeer intensief worden begeleid. Rangoe stelt met hen roosters op. Ik spreek met de zoon of dochter af hoe laat ze thuiskomen als ze na school de stad ingaan en dat ze, bij thuiskomst, even een uurtje met hun ouders bijkletsen. Het vertrouwen onderling moet terugkeren. Dat is vaak een heel lange weg. Gisteren was in het Koorenhuis in Den Haag een conferentie over zelfmoordpogingen bij hindoestanen, georganiseerd door de Hindoeraad Nederland (HRN). De eerste grote bijeenkomst over het taboe-onderwerp, door de hindoestaanse gemeenschap zelf georganiseerd. Rangoe vindt dat hoopgevend. Die verstikkende deken waarmee alles binnen de familie wordt afgedekt, moet eraf. Ik word doodziek van de hardnekkigheid waarmee de problemen worden ontkend en verdoezeld om praatjes in de familie te voorkomen. De tijd van praten is voorbij, betoogden meer sprekers op de conferentie. Concrete hulp voor de jongeren én hun gezinnen wordt voor zowel de hulpverlening als de vertrouwenspersonen op de Haagse scholen het doel. En vooral: de hindoestanen zullen zelf initiatieven moet ontplooien als het gaat om opvang en voorlichting. Via hun talloze eigen stichtingen, verenigingen, mandirs (hindoetempels) en de Surinaams-hindoestaanse moskeeën.

Haagsche Courant 21-11-2003

 



There are 0 additional comments.

 

Send your news items to be posted to news@prajapati-samaj.ca.


If you have any questions or comments about this web site, send mail to Bhavin Mistry.    
© 1997-2003 Prajaapati Vishva Aashram Foundation.    
Site Design by Helios Logistics Inc.